بزغنج : گل پسته است بزغاله : جدى است بزمچه : اسم فارسى ورل حرف الباء مع السين المهمله بسباسه : اسم عربى است برومى عوسيا و فرسيا و بيونانى ماقن والاتن و الماقن 156 و لاين ( ماقق ) و اهل شام وركيه 157 گويند و به فارسى بزباز و چار 158 كون گويند بهندى جوترى بستان‌افروز : حكيم على در شرح مفردات قانون مىنويسد كه غلط كرده كسى كه آن را برطانيقى دانسته بالجمله اسم فارسى است و تاج‌خروس و گل حلوا و گل يوسف نيز گويند و به عربى حبق بستانى و زينة الرياحين و دج الامير 159 نامند بهندى كلغه و كلگه و نوع صغير آن را كوكنى و كبير آن را جتاد هارى گويند بستياج : به عربى سدى و بلغت مصرى اخله و حسكه 160 و به فارسى خلال مكه نامند درخت درمنه است بسد : گويند كه آن قروال 161 است معرب قرواليون 162 يونانى است و بيونانى فليوحيج 163 و قونين و قورليون و قورالن نيز گويند و برومى قوبوريون و به عربى ناشف 164 و قرفد 165 و نزد بعضى فارسى آن بيخ مرجان است بهندى مونگى كىجر بسر : به فارسى غوره 166 خرما و خرمائى خام بهندى كچاچهواره بسفايج : معرب بست پايه است به عربى اضراس الكلب و ثاقب الحجر و تشميز و بيونانى بولوخوديون و بولوذيون 167 يعنى كثير الارجل و اين اسم بسبب مشابهت با كرم بسيار پاى كه مسمى به بسفايج است مىنامند و بسريانى قولوقندون و قولوس و بنكاعلا و سقرعلا نامند و بلغت بربرى بشنان و بلغت تنكابن بيخ‌دار جماز 168 و بمصر معروف باسم شتران و اشتبون 169 و بهندى كهنگالى 170 گويند